در عجبم از غلبه یxa0 "نفهمی "ها ، بر "بفهمی " ها ،که عجیب خودشان را محق هم می دانند...

قشنگ ترین جمله ای که خوندم: { وحشتناک ترین چیزها اینه که " نفهمی " را ببینی که به شدت به نفهمی هایش اعتقادات تعصب امیز داشته باشد... فاجعه است ... فاجعه...}

هرچی بیشتر میخوانم ... بیشتر اسیر میشوم .... اسیر خاکی که ، خوب گفته اند : عجیب "کش " دارد... عجیب... حتی از روی همین نوشته های رو ی کاغذ یا حتی تصاویر دنیای مجازی... من دل بسته خاک بلا خیز خراسان بزرگ شدم ... این ایران شرقی... من ریشه هایم را یکی یکی می یابم با درد و غم و راز افغانستان... و دوست دا...

هر رمان یک زندگی بی زیستن است... انها را می شود زندگی کرد... هرکدامشان که به اخر میرسند؛ انگار من هم یکبار به اخر میرسم...

به دنبال گنجیم ... همگی ... اندکی به ان می رسند... به گنج عمر و زندگی... اما بیشترها ، می مانند؛ می بازند... حتی در وسط معدن گنج! چه میشود ؟ که مرگ رویا ، در یک قدمی رویا میسر میشود؟ جواب شاید ان باشد که گنج های یک معدن را ،حاضر و اماده در میان یک صندوق جواهرات و تراش خورده می خواهیم . ما در پی شکار...

قشنگی ها زیادن... xa0و چه خوبه که آدم به چشمش چیزی قشنگ بیاد و چه خوبتر ،اگر تعداد قشنگی ها از زشتی ها در نظرمان بیشتر باشد ؛ ان موقع شاید بشود گفت که تازه داری خودت هم قشنگ میشوی... . . و چه قشنگ است : یک صبح پاییزی ابری...

استاد مشاور میگفت که همیشه در همه حال باید منطقت را حین شنفتن مراجع ،رعایت کنی و هیچ شاهد و مدرکی را بر قطعیت صددر صد حرفای او و محکومیت طرف مقابلش نگیری و ، چشم بگیری از شکستکی ها و کوفتگی ها... تا چشم منطق رابطه ی بی منطق انها باشی... چه انکه رابطه ای بهم نمیریزد ؛مگر انکه طرفین ،چاشنی منطق نگاهشا...

هیشکی نمی تونه بگه که ازدواجش صد در صد درسته ؛ مهم اینه که طرفت چقدر به ایده الات و خواسته هات نزدیک هست تا بهتر باشه؛ و از همه اینا مهم تر ، حس خود آدمه....

وحشتانک ترین چیزا .... وحشتناک ها خیلی چیزا هستن و میتونن باشن ؛ اما شاید ... xa0بدترینش ... در جمع ، احساس تنهایی کردنه... رفیق... واژه ها گاهی چقدر در عین اشنایی ،غریبه اند... عین حضور تو...

خدا گم مان نکند....

هدف سخن رانی نیست؛ جز اقناع اندیشه های شنیدار،برای هدایت به فهمِ با عمل ، یا عملِ فهیم.

من، نبودن هایت را به که، فریاد زنم؟

... آرامش درون را ، با تمام غربت درونش ، با تمام بیگانگی های خودم با خودم، به لختی های لحظه ای به ظاهر عمیق و با دوام بیرون، نیازمندترم..... آرامش درون ... آرامش درون...

زمان را، زمان را، دریابیم... این اصل اساس زندگی را... در گذرتر از عمر ، را...

خداوندا ! یعنی چندتاxa0اسکارلت اوهارایxa0احمق و ناسپاس و از خودمتشکر،که تمام نعمت ها و موهبت هاتو یک جا بهش عطا کردی و او ،به همه اونا لگد زده و ،چند تا عاشق حقیقی مثل رت باتلر ،آفریدی؟؟

ترس... ! ترس را ... تجربه کرده ای؟ آن گونه که به جانت چنگ بیندازد و تو را در اعماق لرزش های بی امان و بی نشانه ی خود مدفون کند؟ هست هایت را نیست کند و نیست های چندش آور و هولناک زندگی ات را ، از دالان های متروک ذهنت ، به سطح اورد و "هست" کند... این ترس ها ، یعنی خود زندگی ، در حین لمس سقوط در بی انت...

نوشتن ، هم چون خوره است برای من ... واژه ها ناگاه شارشی هولناک بر ذهنم می گیرند و امان نمیدهند و میبارند و می ایند و چون سیلی ،کوچه های پیچ در پیچ ذهن سیالم را در می نوردند و در بر میگیرند... بی امان ... خوره ، به جانم می افتد که سریع نوشتن اغاز کنم و دنیای گشوده شده حیرت انگیز مکاشفه خود را ، ثبت ....

حقیقتا هیچ حس خوشایند و مهمان نوازی نسبت به مهمان سرزده در من وجود ندارد ؛ ولو بالظاهر! متاسفانه...

دنیا نمی تونه ما رو شکست بدهxa0؛ ما همیشهxa0از درون شکست می خوریم اونم به خاطر چیزای بی ارزش .مثل کینه، مثل دوست نداشتن خودمون، و نشناختن خودمون....

> xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 {رمان بر باد رفته . م...