تولد ترس...

ترس... !

ترس را ... تجربه کرده ای؟

آن گونه که به جانت چنگ بیندازد و تو را در اعماق لرزش های بی امان و بی نشانه ی خود مدفون کند؟

هست هایت را نیست کند و نیست های چندش آور و هولناک زندگی ات را ، از دالان های متروک ذهنت ، به سطح اورد و "هست" کند...

این ترس ها ، یعنی خود زندگی ، در حین لمس سقوط در بی انتهای مطلق...

و چه فاجعه است ، اگر همه عمر ، طول بکشد. می کشدت ... می میراندت ... زنده به گورت می کند و در زندگی ، با زنده مانی ، منجمدت می کند ...

نمیدانی از لرز توامان درونت و انجماد بیرونت ، به که پناه بری...

در این لحظه ها ، خدای بی ایمان ها ، کم می آورد ؛ و چقدر باید خوش اقبال بود اگر "حضور" خدای حقیقی با این لحظات در دل ،متولد شود...

آری ! دلهره ها ... ترس ها ... لرزها... حکمت شان ، تولد خدای حقیقی در دل بی خدایان ، است و بس...

.

.

با خدا ، باشیم...