حرف حساب

<< چقدر آزار دهنده است که آدم ،کسی را که از او بسیار نفرت دارد؛ به کمک بخواند>>

{رمان بر باد رفته . مارگارت میچل. ج اول}

حقیقتا از خوندن این جمله به قدری خوشحال شدم که از شدت خنده ، چای به گلویم پرید و با سرفه های بلند نزدیک بود لیوانم چای ام روی صفحه کلید بریزد.

عجیب همذات پنداری میکنم با جمله ی بالا و علت خنده های از ته دلم، حقیقت بیش از حد لازم حقیقته این نوشته ی عریان و بی پرده است.

.

ای کاش همه مان همیشه ، حداقل با خودمان انقدر صریح و بی پرده و ندار بودیم تا لااقل تکلیف خودمان با خودمان معلوم شود.

و ای کاش همه مان چنین شهامت داشتیم که بی پرده های دل را عیان کنیم و یا مثل مارگارت میچل با قلمی خوب ، توصیفش کنیم ؛ ان گاه می دیدیم که خیلی ها که به گمانمان با انها سر سوزنی وجه مشترک نداشتیم ؛ ناگهان از در همدردی در حسی مشترک، گرداگردمان را فرا گرفته اند...