شب

شب و آرامش شب...

به سان ، حرکت نرم گاهوار یک پر.... فرود می آید ، سیاهی شب

بر آسمان شهر...

و همان گونه، نرم نرمک ، پر میشوم از آرامش شب...

یک نفس آرامش...

یک لحظه تپش...

و تکرار میشود : " شب را مایه ی آرامش شما قرار دادیم"

و دلم تنگ میشود برای اغوش شب ...

و غبطه میخورم به آسمان فرو غلتیده در اغوش شب...

من ، چنین در آغوش فرو رفتن های آرامی را ،طلب دارم ز تمام سیاهی ها و سفیدی ها...