نگاه های من

دردها معمولی تر میشوند، وقتی که رفتن را باور میکنی! پ ن: انسان فانی!...

همه خوبی ها و بدی هایت را که یک جا ببلعم ! تازه می شوم آن خاکستری رقیقی که شاید تو دوستم بداری !!! و دوست داشتن تو ، مورد علاقه تو بودن ، چیزی است که من از آن حذر دارم. + نوشته شده در ۱۳۹۹/۰۹/۰۵ ساعت 14:19 توسط زهرا  |  Let's block ads! بخوانید...

سرانجام من هم اموختم که دوست بدارم. طی فرایندی زیبا......

احمق ، به دشمن شدن مردم با خود کاری ندارد .... دانا ، با قلب خود بذر مهر را میان مردمان می کارد... و احمق تر،با سیاست سعی میکند همه را دوست خود کند.... و... ادامه دارد......

> {رمان بر باد رفته . مارگارت میچل. ج اول} حقیقتا از خوندن این جمله به قدری خوشحال شدم که از شدت خنده ، چای به گلویم پرید و با سرفه های بلند نزدیک بود لیوانم چای ام روی صفحه کلید بریزد. عجیب همذات پنداری میکنم با جمله ی بالا و علت خنده های از ته دلم، حقیقت بیش از حد لازم حقیقته این نوشته ی عریان و بی پرده است. . ای کاش همه مان همیشه ، حداقل با خودمان انقدر صریح و بی پرده و ندار بودیم تا لااقل تکلیف خودمان با خودمان معلوم شود. و ای کاش همه مان چنین شهامت داشتیم...